Die ou oom wat rokerig sit in die hoek van die kroeg

By die onlangse whiskyfees in Kaapstad het ek weer oudergewoonte whiskies van regoor die wêreld geproe.

Dit was heerlik.

My gunsteling tipe whisky is dié wat rokerig proe, soos iemand een keer beskryf het: Weighty and pungent. Big, dark peat notes and creosote. Almost like a burning tire, extinguished with powerful sea spray.

Ek hou daarvan om te sê dat jy die “ou oom in die hoek van die kroeg” moet kan proe.

Die mees rokerige, oftewel peaty whisky op die mark is Ardbeg.  Dis my gunsteling.

Ander whiskies kan heuningrige, blommerige, neuterige, medisynerige of kruierige smake hê, maar ek hou van my verbrande modder.

Drink jy whisky?  En indien wel, watter is jou gunsteling?

Die pa wys na my en sê: “Kyk die snaakse oom! Kyk, hy is ook bang vir die water.”

Ek dink om ‘n goeie onderwyser te wees, moet jy kan connect met ‘n kind op sy/haar vlak.

So stap ek nog op die strand, moeg en warm van balgooi vir ‘n paaltjiewagterknaap, verby ‘n pa met ‘n peuter wat skree.  Hy probeer sy bes.  Paai sy dogtertjie wat om die dood toe nie met haar voete aan die watermassa wil raak nie.

Laat los hy; laat spaander sy: hulle mossel aan mekaar vas.

Ek kyk en besluit hier moet ek help!

* * *

Stadig sluipvoet ek oordrewe nader aan die terugtrekkende brander, sodat sy nie anders kan as om na my te kyk nie.

Nes die volgende brandertjie beginne breek, draai ek beangs om en hardloop met slow motion trekke op my gesig wég van die dreigende gevaar!

Die dogtertjie lag!

Ek frons en loer wantrouig die brander agterna.  Sy kyk hom ook, stip.

Soos die skuimerige waterslym slu terugtrek, mimiekvoet ek wéér sluip-sluip agterna, nuuskierig…

Maar die oomblik toe die volgende spoegbrander breek, rukbewe ek, vries verskrik botstil – en draai weer volspoed bitterstadig om, met hoë knieë en bang treë stadig volspoed sagtesand se kant toe.  Sjoe!

Die dogtertjie skater!

Reg, ek het geconnect.  Nou vir die les.

Ek frommel my gesig in ‘n duisend plooie.  Asem ‘n mond vol Wolraad Woltemade in.  Stap met reghoekige elmboë swaaiend bo my ken.  Dawerend die noodlot trompop tegemoet!  Basta met bangwees!

Dapper kyk sy agterna hoe ek dapper haar vrees invaar, en klou dapper aan haar dapper pappa se hand.

Haar pa hou sy asem op.

Sy kyk my na.

Selfs omstanders staan stil.

En soos die witskuim rol, draai ek amper-amper om – ek weet sy weet ek wil weg, maar ek weet sy weet ek moet in – en wrik waagmoedig terug.  (Pot)sierlik – net-net vroegbetyds enkelhoog op SPRING ek - met ‘n glimlag breed soos dié van ‘n nar – …en land pabloems! in die water, mond waterwyd oop!

Sy is verstom!

En tóé begin ek dáns soos ‘n watermakranka en spat-spot rond-en-grond in die water.  Haai, haai, joegaai!  Luidrugtig gaan ek tekere sonder om ‘n klank te maak. 

Sy is oorstelp!  In haar -g-a-n-s-e- lewe het sy nog nooit so iets gesien nie.  Maar die punt is, sy glo die leuen.  Sy glo die les.  Van oor-tot-oor glo sy my.  As hierdie snaakse omie kan…

Ek glimlag breed en groet gul, sonder ‘n woord.

* * *

En ná ‘n paar treë se aanstap, netmooi ver genoeg dat ek weet hulle my nie meer sou nástaar nie, loerkyk ek vir ‘n oomblik om:

Die krulletjieskopkind los haar pa se hand…  beur braaf-braaf branders toe… en spring pabloems! die bangmaakwater plat!

Pappa voel-soek in sy sakke, kry sy selfoon en neem ‘n klinkklare kiekie van sy klein waternimf: hoe sy verspot, met hoë harlekynknieë, in die water dans!

Hy skud sy kop.

Sy lag.

En ek stap rustig aan.

Op voetsoolvlak sonder ‘n taal met ‘n krieketbal in die wolke

Sondag in die natsand wandel ek toe voetsoolvlak langs die see. Alleen tussen skares strandsambreel-baaikostuum mense.

Begin somer.

Ek mis ‘n tennisbal in my hand en my ouer broers en suster hardlopend op die strand. Só sou ons balgooi en -vang en aspris-aspris mekaar injaag met tergende gooie kniedieper die see in. Destyds.

Sug. En dis hoeka laaggety: Hardloopspasie so wyd soos ‘n kind se bravade.

* * *

Maar toe, terwyl ek nog terugverlang, en asof in ‘n droom, stap ek wragtig verby ‘n kind met wicket keeping gloves aan en twee dieprooi krieketballe! EN niemand om dit vir hom te gooi nie!

Die kind is raadop, maar ek is voorop en skimp-wink vir ‘n bal; hy gee albei. Ek draai na sy ma en hou ‘n bal vraend in die lug; sy knik, al te verlig.  (Sy speel met twee jonger kinders in die vlak water.  Pa dobber in die diepsee.)

En só begin dit toe!

Ek beduie bietjie terug; hy draf agtertoe. Ek wys opwaarts; hy knak sy knieë. Ek slinger die bal met ‘n boog in die lug, en hy steier flink en doelgerig terug.

So hoog het hy waarskynlik nog nooit ‘n bal moes vang nie – onthou, ek het ‘n goed-geoefende rocket launch aksie.  Die rooi spikkel verdwyn oor ‘n seemeeu se rug bokant die son en val soos ‘n meteoriet vuurwarm uit die hemellug.

Sy oë op die bal; my oë op sy hande. Vasgenael. Kaplaks!

Ek klap my hande gelukwensend; hy glimlag breed en rol die bal terug. Skud sy hande.

Heen en weer hardloop hy; sy ma loer soms om en cheer hom aan as hy naby kom. Dán ’n paar vinnige inskieters wat – ek weet – selfs deur die handskoene brand, gevolg deur ‘n paar hoë catches, en ene waarvoor jy moet omdraai, hardloop en oor jou kop moet vang; dan op die sagte sand sodat jy kan duik.

Uiteindelik groet ons; albei glimlaggend moeg.

En sonder ‘n enkele woord gewissel, sê ons totsiens.

mnr.muller was te besig om kommentaar te lewer op ander ouens se blogs as om self iets te post, so verskoon hom asseblief en lees gerus wat hy daarso op die ander ouens se blogs kwytgeraak het m.b.t. filosofie

Ek is ‘n swak blogger.

Ek skryf te min en te ongereeld, en wanneer ek die dag kommentaar lewer op iemand anders se blog, dan gaat ek heeltemal oorboord.

Nietemin, as jy wil weet by watter gesprekslyn ek onlangs betrokke geraak het, volg gerus my diskoers op flippiefanus se bloginskrywing oor Wiskunde en filosofie.  Kortom sê hy: “Filosofie is snert”.  Kortom sê ek: “Is nie”.  Bleh.

88 comments later en ons het min vordering gemaak, hehe. Ek is amper op die punt waarby ek met hom wil saamstem, seinde ons soveel gebabbel het en niks bereik het nie!

* * *

Dis vreemd waarby ‘n mens alles per ongeluk betrokke raak in die blogosfeer.  Ander dag sien ek ek is ‘n kampvegter vir gay regte.  Dis nogal cool.  Jy hoef nie gay te wees om ‘n goeie saak te ondersteun nie.  Jean du Plessis se lesingreeks oor gay wees is ‘n absolute plesier om te lees. Regtig ‘n worthwhile read.

* * *

Gister gesels ek en my tweedejaar kamermaat oor ons soortgelyke wanhopige, kommerlose lewens.  (Ek plaas juis die twee teenstrydighede naas mekaar.) Ons is albei haarlynopskuiwende-boepenskwekende jongmense, tersiêr opgevoed en twyfelend in ons aparte, maar gedeelde sinlose, maar sinfnuikende, bestaansomgewings.

Ons het lekker gesels.

En ons het ‘n paar weke gelede lekker treingery Kaap toe.

* * *

Dus, as ek min blog, vra ek om verskoning – ek voel veral skuldig teenoor dié met wie ek amper uitsluitlik in dié medium kommunikeer.

Maar die feit is, ek hou nie eintlik hiervan nie; ek hou daarvan om iemand in die oë te kyk wanneer ek met hom/haar praat.  Ek hou van die opflakkering van emosies – nie van moeilik-interpreteerbare tussen-die-reëls emoticons nie.  Ek hou veel meer van klasgee as blog oor klasgee, maar nou ja.

Ek is ‘n swak blogger.

Maar ek sal probeer om aan nuwe inskrywings te dink.

* * *

Ugh. ‘n Kenmerk van ‘n swak blog is, volgens my, wanneer die skrywer in ‘n selffolterende geweeklaag van meta-blogging verval.  Hehe, ten minste doen ek dit met ‘n tikkie ironie (‘n meta-meta-geweeklaag dus!).

Trauma en waansin ná die moord

Eergisteroggend het sy naakte lyk in die water gedobber.  Popeye the sailor man.

In troebel water.  Sy oë oopgebal.

My skuld.

* * *

Ek sou hom wou onthou as my goeie vriend – maar mag ek hom dit noem?  Eerder my vermoorde vriend?  En ek sy moordenaarsvriend?  Kring die rimpeling van vriendskap verder as die walle van die Styx waar hy stip met sy walglike uitpeuloë dood uit sy watergraf staar?

Sal hy my onthou vir die 47 dae van vriendskap?  My goedsmoedelike groet elke oggend; elke aand?  Of sal sy gees onrustig voortswem in daai laaste nagmaalkolk van gebreekte brood?

Die een se brood.

Viskos.

* * *

Ek sou kon sê my hand het geglip.

Maar daar was beslis tyd tussen die daad en die dood.

Ek kon die skrapnel van my stupidity uitvis as ek wou.

Maar ek het nie.

 * * *

Eergisteroggend het ek sy bleekswart oorskot met my hande uitgelig. Sy maag was uitgeswel.  Sy lyf teer soos ‘n ooglid, sag soos murg.

En toe het ek hom onserimoniëel by die toiletbak afgeflush.

Dood ná ‘n oordosis.

* * *

Ter nagedagtenis aan Popeye en Goldilocks

29 Augustus – 14 Oktober 2009

Hulle laat ‘n leë visbak na en sewentien blink scratchpatch klippies.

In ‘n wêreld waar ons van ons vriende ontheem is

In ‘n wêreld waar ons van ons familie en vriende ontheem is, met naastes oraloor die aardbol versprei, voel ons dikwels alleen en onbeholpe.

Ons hunker na ‘n plek waar jy goedgesind gekoester word vir wie jy is, ongeag – of juis op grond van - jou mede-feilbaarheid.  Umntu ngumntu ngabantu – die mens is ‘n mens deur ander mense.

Ons wil bemin wees.  Geliefd.  Of ten minste vredig onbegaan oor ons ongeliefdheid al dan nie.

Ons soek ‘n tuiste met kindergeskal.  Hetsy in ‘n taal of in ‘n tradisie, maar méér as dit.

Ons soek tasbare liefde.

Omgee wat jou omwarm.

* * *

Maar my god, my god, waarom het u ons verlaat?

Goedertierendheid

Vir wie kan jy nie kwaadraak nie, al sou jy graag wou?

Welgeluksaligheid

Wanneer geniet jy uitbundige vrede?

Verslaentheid

Wat put jou geheel-en-al uit?

Geborgenheid

Waar voel jy tuis?