Trauma en waansin ná die moord

Standaard

Eergisteroggend het sy naakte lyk in die water gedobber.  Popeye the sailor man.

In troebel water.  Sy oë oopgebal.

My skuld.

* * *

Ek sou hom wou onthou as my goeie vriend – maar mag ek hom dit noem?  Eerder my vermoorde vriend?  En ek sy moordenaarsvriend?  Kring die rimpeling van vriendskap verder as die walle van die Styx waar hy stip met sy walglike uitpeuloë dood uit sy watergraf staar?

Sal hy my onthou vir die 47 dae van vriendskap?  My goedsmoedelike groet elke oggend; elke aand?  Of sal sy gees onrustig voortswem in daai laaste nagmaalkolk van gebreekte brood?

Die een se brood.

Viskos.

* * *

Ek sou kon sê my hand het geglip.

Maar daar was beslis tyd tussen die daad en die dood.

Ek kon die skrapnel van my stupidity uitvis as ek wou.

Maar ek het nie.

 * * *

Eergisteroggend het ek sy bleekswart oorskot met my hande uitgelig. Sy maag was uitgeswel.  Sy lyf teer soos ‘n ooglid, sag soos murg.

En toe het ek hom onserimoniëel by die toiletbak afgeflush.

Dood ná ‘n oordosis.

* * *

Ter nagedagtenis aan Popeye en Goldilocks

29 Augustus – 14 Oktober 2009

Hulle laat ‘n leë visbak na en sewentien blink scratchpatch klippies.

Advertisements

3 responses »

  1. The dead know only one thing: it is better to be alive.
    -Private Joker, Stanley Kubrick’s “Full Metal Jacket”

    André, let life not be wasted on the living. Gaan vry ‘n eerstejaar met ‘n ligte gemoed, want jou hart is goed.

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out / Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out / Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out / Verander )

Google+ photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google+. Log Out / Verander )

Connecting to %s