Tag Archives: kreatiwiteit

Woordemoes

Standaard

Met my vorige paar inskrywings het ek ’n klompie gedigte gepost wat ek vinnig geskryf het ná ’n  rondspelery op wordle. Wat ek doen, is ek copy en paste twee of drie gedigte (of ander stukkies teks) in, laat die program ’n woordemoes-prentjie skep, en gebruik dan die woorde om in versreëls iets nuuts te konstrueer: lekker postmodernisties as jy my vra: something old, something new, something borrowed, something blue.

Kyk gerus na my woord-stimulus inskrywing en speel saam; basta met die diepere dinge – om digterlik te leef, beteken nie jy hoef ’n grootse digter te wees nie – en om skeppend te wees, beteken nie jy hoef als nuut uit te dink nie. Kreatiwiteit en heelbrein-dink gaan ook daaroor om ouerhede te vermeng met nuwe gedagtes. Kyk gerus of die stimulus vir jou werk.

Speel saam! Skommel sommer jou eie skryfsels in die wordle-blender (die woordverwerker) en kyk watter nuwe kombinasies kom op! Sodra vreemde woorde verrassend langs mekaar staan, spring jou brein in overdrive om ’n kreatiewe konneksie te skep. And that is when the magic happens.

Advertisements

Die rol van die nar(rator) in die onderwys

Standaard

In die verlede was storievertel die enigste wetenskap; die enigste pedagogie.  Feite verweef met fiksie.

Kollektiewe kennis is deur oorvertel oorgedra.  Soms by die vuur, soms in die veld, soms langs die rivier.  Deur storievertel en self-probeer.

Kinders om ‘n kampvuur die klaskamer.

* * *

Die rol van die narrator – die ene wat die stories opmaak en oorvertel; wat die kinders se oë laat rek, en die jongelinge laat skater – is steeds vandag relevant.

Tussendeur die powerpoint slides en internet, word die meeste klasgee nog steeds met bordkryt en praat gedoen – en die vermoë van die onderwyser om leerders met blote woorde mee te sleur; hulle verbeeldings te prikkel; hulle te laat lag – bepaal nog merendeels die sukses van kenniskonstruksie by die kind.

* * *

Maar vertel ons nog genoeg stories?

Laat ons nog genoeg aan kinders se verbeelding oor – om self kamma-werklikhede in hulle koppe te skep?

* * *

Ek dink die wêreld sal ‘n beter plek wees as onderwysers vir kinders Die Kleine Prinsie lees, die verskillende karakters se stemme namaak en hulle die verskillende planete laat onthou.

(Later sou hulle die planete as mind mapping tool kon gebruik – en feite wat hulle moet memoriseer bêre op die ryke verbeeldingswêrelde wat hulle in hulle gedagtes geskep het.)