Category Archives: Klasgee

Klasse in konstruktivistiese leerteorie

heelbreindenke

Standaard

 

Om denke te verstaan, onderskei mense dikwels tussen linker- en regterbreindenke: jou logiese, analitiese vermoë teenoor jou kreatiewe, skeppende vaardigheid. Dit is ’n handige konstruk – en met eenvoudige aksies (soos om met jou nie-dominante hand te skets of skryf) kan jy jouself inoefen om geredelik van denkmodus te verwissel.

Linker-regter brein is ’n handige konstruk – maar ek vermoed jou breinfunksies is wel meer verweefd as wat die linker-regter onderskeid veronderstel. Nietemin.

My hipotese is dat, vir leer om so effektief as moontlik plaas te vind, jy so gereeld as moontlik ’n wisseling tussen die logies-wiskundige, sistematiese manier van dink – en die speelse, skeppende vrye assosiatiewe wyses van dink, moet aanmoedig: jy moet jou kop kan oopmaak en lateraal dink en dan jou idees orden en uitdun en dan weer oopmaak in ’n iteratiewe proses.

Dis hoekom, voel ek, ’n mens speel moet inbou by jou werkplek, hoekom jy poësie moet onderrig nie net deur ou meesters se werk te analiseer nie, maar deur mense eers te laat skryf en sukkel – en dan te laat lees en die truuks van die meesters ontdek – en dan weer skryf en nog idees genereer, uitdun en weer probeer.

Te gereeld word alle spel en pret van ’n leervak gestroop tot jy oorbly met ongekontekstualiseerde feite. Te gereeld bemoei ons werknemers met pretlose opdragte en verwag dat hulle net linkerbreinagtig in werksplekke moet omgaan.

Die taak van opvoeders, voel ek, is om so slim as moontlik leerders te kry om ten volle met ’n engaged mind die wêreld krities te beskou. Om neurondraadjies oor beide lobbe te span.

Advertisements

As “leer” selde die gevolg van “onderrig” is…

Standaard

Ek het laasjaar by die Society for Research in Higher Education-konferensie Etienne Wenger hoor praat oor sy sosiale leerteorie-konstruk “communities of practice” wat hy uitgebrei het na individue wat in ‘n landscape of practice tussen verskillende “communities” rondbeweeg.

Vanaand lees ek weer ‘n bietjie van hom; ek hou van die inleidende paragraaf in sy hoofstuk “A social theory of learning” wat in die boek Contemporary theories of learning opgeneem is. Dit is ‘n samevoeging van lank-tevore gepubliseerde artikels van hom:

Our institutions, to the extent that they address issues of learning explicitly, are largely based on the assumption that learning is an individual process, that it has a beginning and an end, that it is best separated from the rest of our activities, and that it is the result of teaching. Hence we arrange classrooms where students – free from the distractions of their participation in the outside world – can pay attention to a teacher or focus on exercises… To assess learning, we use tests with which students struggle in one-on-one combat, where knowledge must be demonstrated out of context, and where collaborating is considered cheating. As a result, much of our institutionalized teaching and training is perceived by would-be learners as irrelevant, and most of us come out of this treatment feeling that learning is boring and arduous, and that we are not really cut out for it.

Etienne Wenger (1998) Communities of Practice: Learning, meaning and identity

>>

Skoolhoofde wat graad 8’s laat doop, moet strafregtelik vervolg word

Standaard

Hierdie foto’s is vanjaar op ‘n skool se webtuiste gelaai onder die lêer Gr. 8-Oriëntering:

        

Ek sê dank die skoolhoof summier af!

Of hoe voel jy? Is dit alles deel van opbouende pret?

>>

Solank as wat ons omgewings aanhou skep waar matrieks, weens hulle ouderdom, dink en glo hulle is beter as ander – en hulle die mag gegee word om hulle gesag uit te oefen – kan ons nie ‘n oop, demokratiese samelewing daarstel nie.

As jy iemand waarlik wil laat tuis voel tussen ander, voel ek, is dit nie nodig om hom/haar af te breek en dán op te bou met verwagtinge van blindelingse lojaliteit nie. Nee. Die kere wat ek werklik gewaardeer gevoel het as skoolleerder, was daardie kere waar persone my behandel het, nie as die kind wat ek was nie, maar as die grootmens wat ek besig was om te word.

En om blindelings in iets te glo… watse burgers lei ons vir die samelewing op?

>>

Om die vuur van belangstelling aan te vlam

Standaard

Ek is ‘n week of drie gelede gevra om my klasgee-filosofie te verwoord.  Hierso is dit (in my mooiste Engels):

>>

Personal teaching philosophy

I teach, because it is fun for me to do so. I enjoy facilitating discussion and seeing people grow in the complexities of and naunces in their thinking. It is a way for me to serve, maintain hope and create meaning through the work I do.

Teaching to me is more than the mere transferral of content matter; it is a critical engagement with knowledge and the community (and landscapes) of practice within which it is constructed and shared – and at its heart is a reciprocal, trusting relationship with those you teach and with those from whom you learn.

Apart from teaching the curriculum, it is important for me to develop students’ creative and critical reasoning skills, for them to challenge the status quo – and to keep their inherent interest and curiosity alive: “Education is the kindling of a flame, not the filling of a vessel” (Socrates).

I recognise the responsibility of being a teacher and vow to practise my profession in an ethical manner. I believe in the scholarship of teaching and learning – in reflecting and improving on the strategies I employ to facilitate learning, and remaining active in the research field, as a lifelong learner.

I subscribe to constructivist and connectivist learning theories and believe in blended learning, catering for personal differences of students in terms of their diverse backgrounds, personal experiences, multiple intelligences and preferred learning styles.

I want to challenge and surprise (even frustrate) the students I teach; make them feel and think; inspire them to act; make them laugh, and be confident.

Sharing in their lives, their thoughts and fears, joys and sorrows is my reward.

As teaching remains a challenge I will be open to criticism and welcome new ideas.

>>

Wat sou jy toevoeg? Waarvan verskil jy?

In die era van Facebook, sal jy jou oud-onderwysers opsoek?

Blogposts as mini-memoires (of ’n greep op penisse)

Standaard

Wat begin het as ‘n plek op die web waar ek Xhosa- en Lewensoriënteringlesse kon post, het hierdie wordpress-ruimte stelselmatig vervorm tot ‘n reeks outobiografiese refleksies.

Interessant hoeveel staaltjies span uit frustrasies oor studenteleierskap; ek het dit nie verwag nie.

As ‘n memoire gedefiniëer word as ‘n greep uit jou lewe wat jy beskryf, oor reflekteer en aan ander kommunikeer, dan, vermoed ek, is hierdie blog inderdaad dít: ‘n hoop asinchroniese memoires uit my groeiende verlede.

Soms post ek bloot vetkrytsketse; dit het ook sy plek.

Maar dit is interessant om te sien waaroor ek als aan’t skryf is, en te wonder hoekom ek gedryf sou wees om dit te doen – wátter dinge my aanraak en dwing om iets wat eintlik net ‘n vlugtige gebeurtenis was, in my gedagtes te verleng.

Ek is bly ek doen dit; om die tyd te vat om dít wat ég is (vir my), te probeer verwoord… dit leer my ‘n rustigheid aan.  En maak my bewus van my feilbaarheid; my naïewe idealisme soms, en my eiewyse arrogansie.

Ek voel ek leer meer wanneer ek oor ‘n gebeurtenis reflekteer.

>>

Maar ‘n blog genaamd “mnr.muller en sy virtuele chalkboard” kom soms verkeerd aan ander oor, het ek besef.

Die meeste mense se konnotasie aan wie en wat ‘n onderwyser is, verskil van myne.  Hulle sien ‘n onderwyser as die een wat voor staan in die klas met ‘n lat en ‘n les; ‘n prediker van die weg, die waarheid en die eksamenvraestel.  Met die swartbord ‘n altaar waarop heilige koeie gegiet word; die bordkryt alleenlik in die onderwyser se hand.

Dit is allermins die tipe onderwyser wat ek was.

Ek het nie voor by ‘n swartbord gestaan nie, maar in die biblioteek, met losstaande turkoois-tafels en losstaande stoele, selfs rusbanke in die “klas”.  My witbord was op wieletjies, en die kleurpenne in almal se hand.  Vir ‘n Xhosa-les oor liggaamsdele, deel ek ‘n swemgala-foto uit met pyle wat wys na leerders se kop, oë, neus, maag, bene, skouers, knieë; ek deel woordeboeke uit in die klas, en laat hulle self die woorde opsoek en inskryf; dan sit ek tussen hulle en por hulle aan om maniere te vind hoe om dié nuwe woorde te memoriseer: leer hulle die vaardigheid aan om assosiasies te tref, om te leer.  “Iliso” (oë) sê Chris, herinner hom aan die “Elize”, een van die karakters in hulle Afrikaanse voorgeskrewe boek, wat swaksiende is: Briljant!  Party interpreteer dat die pyl wys na ‘n elmboog, die ander ene soek “voorarm” op.

En só leer ek ook.  Konstant in gesprek met woerelende leerders; elkeen met ‘n eie kennisvlak, vrae, persepsies en wanpersepsies, ervaringe, wysheid en inslag tot geluk.  Ons daag mekaar uit; ‘n graad 9 seun soek die Xhosa-woord op vir “penis” en skryf dit op sy papier en die witbord neer, met ‘n pyl wat hy na die seun se boardshorts trek.  Ons lag en besef “umthondo” is dalk van “-thanda” (-hou van/-lief wees) afgelei, ‘n koppeling wat hy nou kwalik sal vergeet.  (Later daardie dag roep die skoolhoof my in: een van die vroue-leerders se ouer het gebel oor onwelvoeglike woordgebruik in die klas.)

>>

‘n Week of so gelede nooi die einste “umthondo”-oudleerder, nou ‘n eerstejaarstudent, my oor na sy universiteitskoshuis, wat ook eertyds my oudkoshuis was.  Ek het hom ‘n ekstra oranje knopie gevat, baie gepas omdat hy syne juis vroeër die vorige week verloor het.  (Die knopies dra hulle vir ‘n kort tyd om mekaar op kampus te kan uitken; ‘n slim simbool waarmee jy ‘n sin van eenheid kan skep, al is almal ooglopend anders aangetrek.)

Vir my, wat graag met jongmense werk – en my kort tyd by my oudskool soms verlang – was dit heerlik om sy interpretasies van die werklikheid te kon aanhoor, en oudergewoonte uitdaag.

Miskien sal ek daarom nie vertel hoe die onderprim, vir wie ek toe in die koshuisgang raakgeloop en vriendelik gegroet het, my agterdogtig aangekyk het en ‘n tree terug gegee het nie, nie noem hoe die inwonende hoof my kort daarná kom opsoek het in die quad en gevra het dat ek in die toekoms my eerder eers by hom moet aanmeld nie; laat ek eerder vergeet hoe die primarius hande-voor-sy bors bly staan het toe ek hom ‘n stukkie koue waatlemoen aanbied.  Vir my is hulle nog kwaad oor ek durf kritiek lewer. Durf reflekteer oor praktyke wat vir hulle heilig is.

>>

Welke klaskamer-atmosfeer jy ook al wil skep, oop vir kritiek en gesprek; nie almal geniet dié vryhede nie.  Soms is dit intimiderend om op die witbord te kan skryf – deel te neem aan die koei se slag.  ‘n Hand op te steek; van iemand te verskil.  (Sê nou maar net die afgeslagte koeie was nooit heilig nie?)

>>

Umthondo is ‘n mooi woord, deels vanweë my moontlik-verkeerde assosiasie met “-thanda”.  Maar ook omdat dit ‘n greep uit my lewe uit oproep, van ‘n jonger ek wat dit kon waag om die leerplan oop te gooi vir verrassings en vermanings en pret.

‘n Woord waarmee jy verskillende grepe se drade saam kan trek, pun intended.

Kyk, hy is skadeloos, wees hom tog genadig.

>>

Die rol van die nar(rator) in die onderwys

Standaard

In die verlede was storievertel die enigste wetenskap; die enigste pedagogie.  Feite verweef met fiksie.

Kollektiewe kennis is deur oorvertel oorgedra.  Soms by die vuur, soms in die veld, soms langs die rivier.  Deur storievertel en self-probeer.

Kinders om ‘n kampvuur die klaskamer.

* * *

Die rol van die narrator – die ene wat die stories opmaak en oorvertel; wat die kinders se oë laat rek, en die jongelinge laat skater – is steeds vandag relevant.

Tussendeur die powerpoint slides en internet, word die meeste klasgee nog steeds met bordkryt en praat gedoen – en die vermoë van die onderwyser om leerders met blote woorde mee te sleur; hulle verbeeldings te prikkel; hulle te laat lag – bepaal nog merendeels die sukses van kenniskonstruksie by die kind.

* * *

Maar vertel ons nog genoeg stories?

Laat ons nog genoeg aan kinders se verbeelding oor – om self kamma-werklikhede in hulle koppe te skep?

* * *

Ek dink die wêreld sal ‘n beter plek wees as onderwysers vir kinders Die Kleine Prinsie lees, die verskillende karakters se stemme namaak en hulle die verskillende planete laat onthou.

(Later sou hulle die planete as mind mapping tool kon gebruik – en feite wat hulle moet memoriseer bêre op die ryke verbeeldingswêrelde wat hulle in hulle gedagtes geskep het.)