Monthly Archives: April 2008

weg na wakkerstroom

Standard

Dikwels wanneer jy besonder besig is (of moet wees) begin jou kop raas.

Soos wanneer jy ‘n aanbevelingsrapport (tipe notule) skryf van ‘n vergadering wat 8 ure lank aangehou het en dokumentasie van 1147 bladsye beslaan.

Dikwels dartel my gedagtes dan weg na alternatiewe realiteite.  Ek noem hierdie alternatiewe aardrykskunde van nou af: “Wakkerstroom”.

Ek het onlangs gehoor van dié plek, en ek moet sê dat die naam van dié dorp (wat werklik bestaan!) my onmiddellik bekoor het, nog voordat ek kon besef dis geleë duskant die geilgroen Drakensberge.

Die naam roep Jungiaanse (onderbewussyn) gedagtestrominge by my op – en ek kan myself net ‘n niksnêrensnadda-dorpie indink waar ‘n mens kan ontsnap aan vergaderings en werksverbande dinge van ons samelewing.

In ‘n vervalle, klein huisie kan jy lees en skryf en skilder sonder inmenging van die kompleksiteite van ons alledaagse bestaan.

In Wakkerstroom is alles altyd waar.  Dis net ‘n koffieteug weg.

Die weerlig slaan daar onophoudelik die grond – meer as in enige ander deel van Suid-Afrika.  Dink dus ook aan wisselstroom.  wisseldroom.  wakkerdroom.  wakkerstroom.

Daarheen gaan ek binnekort ontvlug.

Langs die kabbeling van ‘n kleine zoeloe-riviertjie.

Wakkerstroom

op die loop toe

Standard

Soos ‘n goeie vriend groet ek hom soos ons mekaar raakstap op die Rooiplein.  Ons gesels; hy loop saam tot by Admin B, en ons groet weer.

Eers later besef ek dis die eerste keer dat ons “ontmoet”, oftewel dat ons mekaar groet én hy weet wie ek is.

So, Bertus! – wanneer drink ons drie koffie? …ek is seker Johan Swarts ken ‘n plek met vegetariese toebroodjies wat rock.

lê die leë spasies nou

Standard

So, toe het ek Vrydag met my baas koffie gaan drink – op sy aandrang.  Hy het my geprys vir my uitmuntende werk.  (Dié dat ek so lanklaas geblog het…)

En toe voel dit na die regte tyd vir my om hom te sê dat ek wil bedank.  (Dalk vir ‘n rukkie halfdag-werk, maar eindelik wel bedank.)

Die probleem met die werk is dat alles heel goed gaan; ek som verslae op, skryf notules, en ek doen dit goed.

Vandaar die rede dat ek moet bedank.  Dit help tog nie ek’s êrens waar dinge “goed” gaan nie.  Dan raak ‘n mens oorbodig – ek is op soek na ‘n plek waar ek meer “nodig” is – waar wat ek doen, “sin” het…  (of ‘n ruimte waar ek bloot kan skep en onttrek van die wêreld vir ‘n rukkie).

Hm, so what to do, what to do?  What makes a life worth living?

Het die naweek weer stad toe gery en by ‘n vriendin, nog ‘n vriendin, drie oud-kollegas, my ouers en my beste pel gaan kuier.  En twee goeie flieks There will be blood en Juno gekyk.

Hmf.  Die norme van die samelewing walg my ook.  En my vertroue in die bestaan van ‘n groter, edele “doel” is all gone.

So, buiten vir die bestaan van vriende, langnaweke en vakansies – wat doen ons hier op aarde?  Moet ‘n werk/beroep jou definieer?  Moet jy kwansuis ‘n bydrae maak as deel van goeie burgerskap?  Moet jy ‘n derde van elke weeksdag prysgee?  Moet jy smag na hoër aansien?  Trots daai leer klim?  Of bloot voortplant?

Gmpf.  Die see is ‘n ewige eierstok.  Die aarde hopies grond omgedop.  Die hemel ‘n leë eierdop.

Haha, hulle sê “‘n halwe eier is beter as ‘n leë dop…  maar al die halwe eiers wat nog na my kant toe gekom het, was vrot.” 

Enige raad?

Handleiding vir maklik ‘n taak maak!

Standard

In die nuwe UGO kurrikulum word daar gereeld verwag dat leerders (veral grade 8 en 9) take moet maak.

Waar ons ouerige mense dus destyds bloot wiskunde-somme moes doen, moet leerders deesdae iewers gedurende die kwartaal ook ‘n taak oor Gauss, Pascal, Euclides of die Pythagoras-bende inhandig.

Alhoewel dit ‘n great idee is, en vir leerders die moontlikheid bied om regtig ‘n wyer verstaan van ‘n vak te kry, word take dikwels net ter wille van ‘n punt in ‘n portefeulje gedoen – juis omdat elke leerarea so besaai is met dié tipe van opdraggies.

(Vir skole lê die uitdaging daarin om verskillende leerareas se opdragte so te integreer dat leerders minder, maar volwaardiger take kan inhandig.)

So, as jy ‘n leerder is en wil weet hoe om werklik ‘n taakopdrag behoorlik aan te pak – en nie net iets van die internet te copy & paste en dan vrotterig te vertaal nie, dan moet jy my handleiding (taakmaak_handleiding_aem20061) aflaai, uitprint en rustig deurlees.

Dit behoort vir jou ‘n goeie idee te gee van wat die verskil tussen “naslaan”-werk en “navorsing” is.

Oornag is dit winter

Standard

geute vol (blare)

oornag is dit winter en

gryp jy my (hand) vas

< haiku >

o, verspotte sloot

verstopte sloot    stap ek al-

leen (deur) die blare

< haiku >

ek dog nog jy rek

na my hand, vingers vervleg

toe leu(e)n jy weg

< haiku >

alleen al leuen

wandel ek Victoria

strate stadig stil

< haiku >

stratedig stroof ek

my vingers verherfs vergeefs

tot leë siele.

< haiku >

so skryf ek nou maar

patetiese haikoes son-

der rym of seisoen.

< haiku >

…want sy soen nie   maar

lê elders     (sonder haikoes)

(wat seisoenig bloei)

< haiku >

haar soen sysag   op

r/nuwe lippe    horison

blom (met valstande)

< haiku >

hoor die son langs haar

kus – nou ru – breek soos branders

teen die rotswang vas

< haiku >

stukkies pers skulp steek

brandend oral waar ek stap

(__  _____  ____  ___)

…van Victoria tot Kloof

Standard

‘n Metro (eersteklas) treinkaartjie vanaf Stellenbosch tot Kaapstad kos R12.  Vergelyk dit met die petrolpryskoste per motor: R12 is goedkoop.

‘n Trein is gerieflik: jy hoef nie te konsentreer op die verkeer op die pad nie, jy kan rustig lees, lekker gesels, aangaan met werk of bloot ontspan en die mense rondom jou dophou.

Baie mense is bang vir treinry in Suid-Afrika.  Dit is kwansuis gevaarlik.

Maar ek daag julle graag uit – klim een Saterdag saam met my op die trein – ons ry in die oggend deur Kaapstad toe, gaan fliek in die stad of drentel rond in Groentemarkplein, by die Adderleystraat blommeverkopers, of in die kunsgalery in die Tuine.  Ons stap tot in Kloofstraat en dan wys ek vir jou Arnold’s waar ‘n mens ‘n English breakfast vir R8 kan bestel.

Of as jy in Kaapstad is, klim saam met my op die trein en ry deur tot by die Bolandse berge; kom saam op ‘n wyntoer of drink koffie vir veels te lank in ‘n Sondagkraal-restaurantjie se binnehof, of kom kyk ‘n musiekuitvoering in die Endlersaal en draal op in Victoriastraat onder die laning bladverwisselende plataanbome.

(Kom op ‘n reëndag – kom drink bossietee en steel die stoom se asem.)

Baie Suid-Afrikaanse kinders word so beskermend groot agter hoë mure en elektriese heinings dat hulle nooit die goeie, decent working class mense van Suid-Afrika sien of opreg beleef nie.

Kom ry saam met my trein; klim uit op die stasie, vat saam met my ‘n taxi en pass jou kleingeld vorentoe.

Ek guarantee jou – jy sal nie gou weer kar wil ry nie.

* in antwoord op Karl se uitdaging.

Aspris #5 – doelgerig of poelgerig?

Standard

. . . imagine a puddle waking up one morning and thinking, ‘This is an interesting world I find myself in, an interesting hole I find myself in, fits me rather neatly, doesn’t it? In fact it fits me staggeringly well, must have been made to have me in it!’ This is such a powerful idea that as the sun rises in the sky and the air heats up and as, gradually, the puddle gets smaller and smaller, it’s still frantically hanging on to the notion that everything’s going to be alright, because this world was meant to have him in it, was built to have him in it; so the moment he disappears catches him rather by surprise. I think this may be something we need to be on the watch out for.

The Hitchhiker’s guide to the galaxy  Douglas Adams